Dagverslag fietsers naar Lourdes

Dag 8 : Tourmalet : Foto's : klik hier

Na de goede aankomst gisterenavond en de nodige festiviteiten om dat heuglijke feit te vieren zijn we op deze dag begonnen om de kers op de taart te zetten. Niet iedereen vertrok met de volle goesting maar vertrokken is vertrokken. Wat er gisteren in het eten of de drank gezeten heeft dat weten we ook niet maar sommigen gingen als een trein van door en bij anderen  ging het heel wat moeizamer. Of zou dat niet alleen aan het eten gelegen hebben? Al bij al kunnen  we stellen dat we allemaal het doel bereikt hebben dat we voor ogen hadden en dat al degene die vertrokken zijn deze morgen ook zonder noemenswaardige problemen maar wel met het nodige bloed, zweet en tranen  op de top van de Tourmalet zijn geraakt. Eén is wel onderweg even in de gracht gaan liggen maar of dat nu van moeheid of warmte of van wat dan ook was dat zullen we waarschijnlijk nooit te weten komen. Wel zijn er mannen bij die liever naar beneden rijden dan naar boven en dat hebben we dan ook kunnen vaststellen. Afdalen en 8 minuten aankomen voor de eerste achtervolger is wel een prestatie. Die heeft dan natuurlijk wel zijn gewicht mee als extra. Alhoewel dat ook wel enkele kilootjes minder waren dan bij het vertrek in Larum. Waar een Lourdestrip al niet goed voor is.     Wat de jongste van onze ploeg gepresteerd heeft, is toch wel van een ander kaliber. Twee maal de Tourmalet omhoog waarvan bij de tweede beklimming de laatste kilometers in de mist en dan alleen tegen de wind in naar beneden en 30 kilometers naar Lourdes. Chapeau hiervoor.
De  aankomst in Lourdes na ons bergritje was echt wel af. Een hartelijk ontvangst met cava, brood en plaatselijke worstspecialiteiten doet je al de pijn van de zware rit vergeten. Dank aan iedereen die voor dit feestelijk ontvangst gezorgd hebben. Dit gaan we niet vlug vergeten. Juist zoals we de hele begeleiding en steun onderweg van onze vier begeleiders enorm waarderen want zonder hen hadden we deze inspanningen niet kunnen leveren.
Na het afronden van het welkom en een frisse douche een drankje zijn we vertrokken voor een wandeling door het  bedevaartsoord. Er moeten toch traditiegetrouw voor de meesten de nodige kaarsen aangestoken worden voor mensen van het thuisfront en dat werd dan ook getrouw gedaan. De grot bezocht en dan terug naar het hotel voor een lekkere maaltijd want als er  één ding is wat we nu wel zeker weten dan is dat dat je van fietsen honger en dorst krijgt.   Alsof de meesten dat nog niet wisten van die dorst.
Voor een deel van de groep werd het daarna stilaan tijd om hun valiezen op de kamion te zetten en een rugzakje klaar te maken voor een lange treinreis. Om 23.00 uur zijn we dan met zessen vertrokken met de trein uit Lourdes en hebben we afscheid genomen van de rest van de bende. Het einde van dit avontuur was bijna een feit. De treinreis is ongelooflijk goed verlopen met praktisch geen wachttijden bij het overstappen en geen vertragingen zodat we zaterdag iets voor 12 uur in Olen aan het station aankwamen. Moe maar met een goed gevoel en heel veel mooie herinneringen die ons nog lang zullen bijblijven.
Wat de anderen betreft die tot zaterdag morgen in Lourdes gebleven zijn om dan met de auto en de kamionette naar huis te komen daar kan ik niets over schrijven want deze reporter was onderweg met de trein. Hierover hoor je waarschijnlijk van die mannen nog wel wat verhalen de volgende dagen of weken.  Ik veronderstel dat ze nadat wij met de trein vertrokken zijn onmiddellijk gaan slapen zijn om ’s morgens fit en goed uitgerust de tocht huiswaarts te kunnen aanvatten. Of denken jullie iets anders?  Wat we wel weten dat is dat ze in tegenstelling met de treinreizigers wel veel oponthoud hebben gehad onderweg en pas 18 uur na hun vertrek in Larum zijn aangekomen. Om half drie in het midden van de nacht. De treinreis duurde nog geen 13 uur. Dat nu nog maar eens iemand durft zeggen dat de spoorwegen het niet goed doen. 
Voor degene die onze vorige verslagen gelezen hebben en onze belevenissen gevolgd hebben, zullen wel door hebben dat we een heel mooie tijd gehad hebben en ondanks de zware momenten in de hitte en op de bergflanken, enorm genoten hebben van deze tocht naar Lourdes en de Tourmalet. Nogmaals willen we onze begeleiders bedanken voor alles wat ze gedaan hebben en ook iedereen die ons van thuis uit gesteund hebben en moed ingesproken om deze tocht te kunnen afwerken.

De rit naar Lourdes. Toch een hele belangrijke, namelijk de eindbestemming van onze bedevaart, boetedoening, plezierreis, zware fietstocht, noem maar op.
Bij het ontbijt werd uit de weersvoorspelling duidelijk dat het een
extra hete dag ging worden. De ene kreeg bij een telefoontje met thuis de reactie dat we 10° naar Geel moesten sturen. De andere aanhoorde dat het thuis aan het regenen was en antwoordde daarop dat hij buiten aan het zwembad aan het ontbijten was.
Goed, na de afspraak dat we een extra bevoorrading onderweg zouden krijgen, reden wij om 9u weg van het hotel onder een inmiddels blakende zon. Een apotheek gaf toen al 33°C aan. Het werd echt een verschroeiende hitte, we begrepen nu hoe een prof soms toch moet afzien bij de Tour de France.
OK, zij worden wel volledig in de watten gelegd, van eten tot en met massage, maar wij hoeven eigenlijk ook alleen maar te fietsen, eten en slapen.
Wel spijtig dat er van dat slapen meestal te weinig van in huis komt door verplichtende omstandigheden. Het is echt stressen! We komen altijd laat aan ( meestal na 20u ), moeten dan onmiddellijk een recuperatiedrankje drinken, fietsen wegzetten, 2 of meer pinten drinken, douchen, soms tussendoor nog zwemmen om de spieren te ontspannen, onze handfietswas doen voor de dag nadien en dan pas eten.
Uiteraard gaan we dan socializen, want hoe kunnen we elkaar anders nog beter leren kennen?
Het is een fantastische groep, 17 kameraden, want ondertussen hebben we Jef ook meegenomen naar Lourdes. Ondermeer hij heeft vorig jaar enorm veel tijd in de voorbereiding van deze tocht gestoken en daar kunnen wij nu van profiteren.
De extra bevoorrading was echt nodig, want er werd zwarte sneeuw gezien en hamerden er goed bij elkaar in dat we goed naar onze lichamen moesten luisteren. Het middageten werd geserveerd tussen de maïs- en zonnebloem-velden, waarin er weer enkelen konden verdwijnen met een WC-rol.
Wat nog belangrijker was, dat hij bij een verkwikkend riviertje was.
Uiteraard zwembroek aan en helemaal erin. Ook de drank werd erin gekoeld.
Het bleek ondertussen 42°C te zijn geworden. Ook het eten was energierijk en we konden er weer tegenaan.
Bakken en braden, hijgen en puffen werd het. In de verte zagen we
ondertussen de Pyreneeën opdoemen, sjiek was dat, steeds dichter en dichter komen. De sproeiers in de velden onderweg werden als douches gesmaakt en als er iemand zijn auto stond te wassen of gazon stond te sproeien met de waterslang, werd er eens gefloten en we kregen een straaltje ( als het geen vrouw was, want die verstond het blijkbaar niet ) wat zeer welkom was.
We reden een tijd ( zowat 10km ) naast een stromend helder grachtje met betonnen bedding en dat was zo aanlokkelijk dat we er met de voeten en meer erin gingen zitten. Toch presteerde iemand om nog te zeggen, “wil je eens opschuiven”, hilariteit alom. We reden verder en 200 m daarna bleek de bevoorrading reeds te staan.
Na toch weer 187km, 2200hm, 10 liter drank per man, reden we het drukke Lourdes binnen en feliciteerden elkaar voor het fantastisch voor elkaar brengen van deze beproeving.
Ook over gekwetste thuisblijver Paul werd nog eens gesproken. We trokken op het basiliekplein tijdens de kaarskesprocessie nog de nodige groepsfoto’s.
Toen was het weer stressen om tijdig in het hotel alles gedaan te krijgen.
Slaapwel, morgen gaat de Tourmalet eraan, want dat is ons volgende doel vooraleer we huiswaarts keren.

We zijn deze morgen met mooie helblauwe hemel vertrokken en dat is echt wel een groot verschil met de regenachtige morgen gisteren. Het is een minder zware maar heel mooie tocht geweest ondanks de hoge temperaturen. Na 80 kilometers hadden we echt nood aan een goede maaltijd maar het is niet allemaal gelopen zoals verwacht. Even een andere weg genomen en daarmee het eten enkele kilometers en minuten later. De meeste waren uitgehongerd maar
zoals we gewoon zijn werden we vergast op lekkere verse soep en pasta om duimen en vingers van af te likken. Na een middag dutjevan korte duur werd de tocht hernomen bij een temperatuur van 30 graden. We hadden maar één doel, zo snel mogelijk aan de volgende post te geraken.
Onderweg was er vanalles te zien, ne plat gereden bever aan de grachtkant wat volgens sommige een grote rat was en een hert waar enkele wilde honden hun honger aan het stillen waren. Eens daar aangekomen om half zes in de avond was de temeratuur reeds opgelopen tot een dikke 34 graden??
In snel tempo een paar
cola,s binnen gekapt en vol moed aan de laatste etappe begonnen. Omstreeks 19h waren we in ons hotelleke waar iedereen (of toch bijna iedereen maar daarover volgt later nog wat meer uitleg) snel een duik in het zwembed nam.
Het eten was lekker en er werden conversaties gevoerd over vrouwen en over de geur van iets dat in het water zwemt. Voor de meesten onder is dat duidelijk maar er zijn nog wat minder ervaren fietsers bij  en die weten niet altijd waarover we het hebben. Maar nu iets kompleet anders.
Tijdens de conversaties onderweg en op de rustplaatsen werd er door meerdere gezegd dat ze moe zijn. Sommigen zijn echter moedere en anderen zijn het moest. Wat moest er? Nee, er moest hier niets buiten het genieten van de geweldige sfeer onder de fietsers en de begeleiders en dat is echt wel geweldig.
We gaan jullie nu nog even een uitspraak meegeven die hier
regelmatig over de lippen gaat. Ik ben zo moe als een mouwejke. (een made in een goed nederlands). Alhoewel dat volgens sommigen een mouwejke wel vlug beweegt en helemaal niet moe is. Tijdens het typen van dit verslag  hoor ik hier iemand een medefietsers                 “ puzzekopke” noemen.
Ik weet niet of dit een belediging is of als dit als compliment bedoeld is. Dit zullen we waarschijnlijk nooit weten.
Tot zover dit verslag.
We gaan nog een colake drinken en slapen.

Na enkele dagen wordt het steeds moeilijker om een vrijwilliger te vinden om het verslag van de dag te maken maar het moet iemand doen en men heeftvandaag beslist dat ik de gelukkige ben. Het zal dus zonder meer een ander soort verslagje zijn maar dat zorgt wel voor de nodige variatie en dathebben we toch nodig nu we heelder dagen met de fiets moeten rijden.
Ononderbroken bergop en bergaf zonder ophouden. Ik vraag me eerlijk gezegd:af wat hier plezierig aan is, maar we zetten onze tocht voort zonder omkijken.
Deze morgen zijn we in de regen vertrokken en hebben we wel allemaal even omgekeken . Het verleden is niet ver weg geweest deze morgen want het was echt wel een speciaal moment. We hebben met de Jef in onze gedachten een stil moment gehouden bij de gedenksteen die we geplaatst hebben. Heel opvallend en misschien heeft het geen betekenis, maar het is de hele morgen
bewolkt geweest op 1 moment na.
Toen we samen aan de Jef zijn gedenksteen stonden heeft de zon geschenen en gaven de warme zonnestralen ons een goed
gevoel. Ik heb wel het gevoel dat we deze tocht moeten verder zetten en dit moeten doen met de Jef als begeleider. We hebben vandaag de tocht gefietst die hij samen met de Jan had uitgestippeld en en dat heeft ons een raar maar toch een goed gevoel gegeven. We gaan samen verder en de Jef zal ons met zijn enthousiasme, integer en met volle vertrouwen vergezellen.
Het is dus vandaag een heel speciale maar toch een fijne dag en rit
geweest. Zwaar en voor sommige niet gemakkelijk maar we zijn samen in ons hotel aangekomen . Moe maar content. Het hotel was wel mooi en fijn verzorgd maar ze wilden geen pintje of wijntje maar serveren na 23 uur. Zelfs geen water of cola meer en daarom hebben we ons moeten afzonderen in de plaatselijke schrijnwerkerij werkplaats waar we onze fietsen konden
stationeren en soigneren. Daar hebben ze dan ook voor deze jongen een plaatsje voorzien om dit verslagje te maken. Tussen het zagenmeel en houtkrullen maar eigenlijk wel best gezellig.
Het is stilaan tijd aan het worden om dit verslag te gaan afsluiten en ons naar ons bedje te begeven. Jammer genoeg voor de meeste zonder hun lief vrouwtje maar er zal niets anders opzitten. Er zijn nog heel veel zaken en anekdotes te vertellen maar die gaan we houden voor de volgende dagen. Een beetje geduld zullen jullie thuis dus moeten hebben.
Als je weet hoeveel geduld wij moeten hebben eer we hier onze zware tocht afhandelen dan is dit niet abnormaal zou ik zeggen. Geduld is een mooie deugd .
Tot morgen.

Dag 4 : Sancerre -> Glenic

Na het avondeten werd ook het ontbijt in “Le Rempart” te Sancerre
fantastisch bevonden. De op voorhand gemaakte beloftes werden waargemaakt.
Met de nodige variëteiten kon de innerlijke mens versterkt worden om weerom een zware rit aan te gaan. De Calvados en de “cacahuettes” vande doorzakkers van de avond voordien hadden hun werk gedaan om buik- of hoofdpijn te bezorgen. Niemand wist dat je zo met je hoofd moest schudden als je Calvados drinkt, maar ja, nooit te oud om te leren zeker.
De kopjes op scherp en starten maar. Om 8.45u waren we weg.
Op het vele vals plat en de glooiende wegen met adembenemende uitzichten, werd het tempo lekker strak gehouden. De groep bleef fijn in formatie en om elkaar continu om de 3km af te lossen.
Het was bewolkt en klam weer, maar aangezien er voor 85% kans op regen voorspeld werd, konden we ons geluk niet op dat de wolken regelmatig opentrokken.
Na ca. 80 km, aan “die watertoren”, stond een uitnodigend met koude schotel gedekte tafel op ons te wachten. Wij leven hier echt als God in Frankrijk. Ik geloof nooit dat, ondanks deze inspanningen, iemand van ons gedurende de reis gewicht heeft verloren. Het is op zich soms wel wat afzien ( bij sommigen zelfs “bij de beesten” ), maar genieten doen we des te meer. En gelachen en gezeverd dat er wordt…
Er lagen nog zo’n 100km op ons te wachten met een tussenstop op 60 km aan het kasteel om de koolhydratenvoorraad op peil te houden.
Een ree, konijn, hangbuikzwijn, kanarie of wat er ook van gedacht werd, snelde parallel in de velden met ons mee. Roofvogels ( gemotoriseerd of niet ) werden met de hopen gezien. We redden door een enorm militair gebied met vlieghaven inclusief. De vergezichten waren om u tegen te zeggen. Man, wat is Frankrijk uitgestrekt en hebben de boeren nog veel te bewerken grond. Het ene na het andere aangename en rustige dorpje wordt doorkruist
en daartussen liggen heerlijke D-wegen met maar af en toe een auto of traktor. Fietsers zien we hier niet.
Zelfs demarrages door de jonge en minder jonge veulens worden uitgevoerd, zodat elke top gemakkelijk bedwongen wordt.
De laatste 35km werden we versterkt door een knallende 13de man als koptrekker. We wisten niet dat chefkoks, maar we noemen geen namen, zo konden fietsen.
De sfeer onder de 16 reizigers is enorm en zeker hartverwarmend. We komen dichter en dichter bij onze maat, de Jef. Morgenvroeg nemen we daar, ieder voor zich, onze tijd om hem te gedenken en maken we de tocht mét hem af.
Gedurende de laatste 25km krijgen we alsnog ca. 15 minuten een regenbui over ons. Niet getreurd, we zijn dankbaar dat we weeral zo’n dag mochten beleven.
In het dorpje Glenic, in “Le Moulin Noyé” logeren we met een
panoramisch uitzicht op de natuur.
Groetjes aan het thuisfront ( we hebben hier geen gsm-ontvangst ), want we willen hen toch nog eens langs deze weg bedanken dat we dit avontuur mogen meemaken.

Dag 3 : Nogent - sur- Seine -> Sancerre

Aangekomen in Nogent su Seine en na het drinken van enkele pintjes werd er ons verteld dat we in ons hotel niet konden eten. Dan zijn we maar het centrum in getrokken en vonden we direct een prachtig terras waar het zalig vertoeven was. Met groten dorst bestelden we enkele fleskens wijn. Na drie kwartier wachten hadden we nog gene druppel gezien. Na 200km zweten en zwoegen valt dat niet mee, ge ziet iedereen er eten en drinken maar zelf zit ge er dorst te hebben. Het zijn godverdekke een lange drie kwartiers geweest. Maar al bij al is het nog goed gekomen en hebben we zeer lekker kunnen eten.
Het ontbijt was lekker voor de meest e toch. Er waren enkele personene met serieuze darmproblemen aan tafel en die hebben de hele voormiddag af gezien als de beesten.
We zijn gestart in de motregen en met een locale ronde door Nogent sur Seine want de gps en sloegen tilt en wisten niet meer naar welke kant we moesten vertrekken. De hele voormiddag afgelegd in motregen en kwakkelweer, zelfs de kookploeg moest drie keer van lokatie veranderen door verschillende stortbuien. Maar als we stopten voor het middageten was het zalig zitten buiten naast de kamion. Zoals elke middag weer heel hard gelachen zeer lekker gegeten, het doet verdorie toch goed dat ge eens kunt stoppen en eens een half uurke kunt vertroeteld worden.
De laatste dertig kilometers werden afewerkt in een sneltempo en voor we  het wisten stonden we aan de voet van de klim naar Sancerre.
Iedereen goed boven geraakt en dat na toch al weer een dike 170km afzien en vechten tegen de wind. Als beloning was ere en prachtig uitzicht over de Loire vallei en een ongelooflijk buffet in ons hotel.
Nu ons eten nog laten zakken en doorspoelen met een lekker wijntje en dan recuperen voor de volgende dag.
Door problemen met de hardware zullen er pas vanaf morgen foto’s kunnen doorgemaild worden.

Dag 2 : Charleville -> Nogent - sur- Seine

Eerst en vooral onze excuses voor het niet sturen van een verslag
gisterenavond maar de omstandigheden waren volledig tegen ons. Laten we het daar bij houden en niet over verdere details praten.
Het is ons dan toch weer gelukt. We zijn in ons hotel aangekomen om 8 uur en hebben weer een hele trip achter de rug. 205 kilometers en 1800 hoogtemeters. Wat een rustig heuvelende ritje zou zijn is du s een hele kluif geworden maar allemaal samen zijn we er in geslaagd om veilig en wel aan te komen. Moe maar toch nog in staat om pap te zeggen. We kunnen zelfs nog zeggen “ une bière svp”. De serveuse werd zo zenuwachtig bij het aanschouwen van onze gespierde en welgevormde wielrenners lichamen dat ze 3 pinten en een Cola over zich heen kapte. Algehele hilariteit natuurlijk. En ja je leest het goed, er werd zelfs een cola besteld . Af en toe toch ook wat suikers opslagen. Er zijn er wel bij die nog energie over hebben en nog
denken aan het andere geslacht. Denken eh? Er moet geen paniek onstaan op het thuisfront.
Over de rit zelf kunnen we kort zijn terwijl we toch meer dan 9 uur op de fiets gezeten hebben. 1 platte band en dat weer door iemand van
Rauwelkoven. Al is het maar om de traditie in ere te houden. Enkele hebben wel la neige noir gezien maar dat is uiteindelijk geen probleem gebleken.
Het is wel zo dat er bij zijn die heel veel problemen hebben en van alles missen van thuis. Ze willen er zelfs voor betalen en de prijs spelt generol zeggen ze. Als je meer details wil dan kunnen we die één van de volgende dagen misschien wel doorgeven. Meer gaan we niet meer vertellen en we gaan proberen om dit verslagje nu door te sturen.
Daarna eten en straks het verslag van vandaag maken.

De start is gegeven deze morgen en we zijn op weg gegaan voor een tochtje richting Lourdes. Met een kort maar fijn samenzijn in de kerk zijn we vertrokken.
Met de zegen van de pastoor en met onze goede vriend, de Jef,
in ons gedachten zijn we vertrokken op onze reis.
Het was in elk geval heel tof dat er zoveel mensen ons zijn komen uitwuiven en dat we meerdere sms’n kregen van degene die er niet bij konden zijn om ons een goede reis te wensen met een behouden thuiskomst.
Onderweg is alles heel goed verlopen. Wonder boven wonder zonder 1 platte band. Remember vorig jaar waar iemand voor een resem plattte tubes heeft gezorgd. De woorden bij het vertrek dat we degene die de eerste, platte band zou hebben, te voet naar huis zouden sturen heeft blijkbaar zijn werk gedaan.
Op onze eerste bevoorradingspost hebben we ongelooflijk lekkere pasta voorgeschoteld gekregen en alleen daarvoor zou je al een tocht naar de Tourmalet overwegen. Merci alvast aan de kookploeg en de begeleiders want we worden weer serieus in de watten gelegd.
Op die plaats heb ik van iemand vernomen na het bekijken van een vrouw in peignoir dat dat slecht is voor zijne libedoo. Wat hij daar mee bedoelde weet ik ook niet maar we hebben wel een vermoeden.
Al bij al zijn we heel goed op onze bestemming aangekomen en hebben we onmiddelijk zoals een sportman past gezorgd voor de aanvulling van het verloren vocht.
Wat ons wel opgevallen is dat is dat er verschrikkelijk veel gebeld wordt en als je dan nog weet dat de gsm’s tijdens het gesprek
worden uitgewisseld dan stellen we ons daar toch wel enkele vragen bij.
Wat wordt er dan geruild? Is het de gsm of is het de gesprekspartner die geruild wordt? Dat gaan we zeker 1 van de volgende dagen te weten komen.
Dit wordt zeker vervolgd.
En als je me nu wil excuseren want iedereen is al vertrokken richting
restaurant terwijl deze arme reporter nog zit te zweten achter zijn pc.
Sorry dat dit bericht op deze manier wordt afgesloten maar ik heb een reuze honger en ga me te goed doen aan de lekkere, allé het is te hopen, spijzen en dranken die we de hier gaan opgediend krijgen.
Toch ook nog even melden dat we vandaag 208 kilometertjes gefietst hebben.
Al is dat waarschijnlijk alleen maar belangrijk voor de archieven.
Ik ga eten. Tot morgen na de tweede rit.